Diagnoza stanu turystyki w m.st. Warszawie w 2017 r. [raport]

Robert Bęben, Teresa Buczak, Jarosław Górski, Magdalena Kachniewska, Adam Mikołajczyk, Bartłomiej Walas, Piotr Zmyślony

Wprowadzenie

Diagnoza stanu turystyki w m.st. Warszawie w 2017 r. (dalej: Diagnoza) jest opracowaniem służącym ocenie aktualnego stanu turystyki m.st. Warszawy, w oparciu o istniejące badania i analizy dotyczące wielu powiązanych zagadnień odnoszących się tak do popytowej, jak i podażowej strony funkcjonowania rynku turystycznego w Warszawie. W toku prac nad Diagnozą przeprowadzono cykl indywidualnych wywiadów pogłębionych z dyrekcją Biura Rozwoju Gospodarczego Urzędu m.st. Warszawy, Stołecznego Biura Turystyki, Warszawskiej Organizacji Turystycznej i Mazowieckiej Regionalnej Organizacji Turystycznej. Wnioski z prac analitycznych i diagnostycznych były również konsultowane z interesariuszami warszawskiej turystyki (w tym z branżą turystyczną) podczas dwóch warsztatów.  Czytaj dalej

Znaczenie formy organizacyjnej convention bureaux dla ich działalności w miastach [publikacja]

Natalia Latuszek

Turystyka biznesowa, określana też jako branża spotkań lub sektor MICE, jest jedną z dynamicznie rozwijających się form turystyki i sektorów gospodarki [Comas i Moscardo 2005; ICCA 2010; Spiller 2002; Weber i Ladkin 2003]. Ważnym elementem tej sfery działalności są aktywności związane z  organizacją konferencji międzynarodowych w  określonym regionie, które wymagają zaangażowania wielu różnych podmiotów [Zmyślony, Leszczyński 2014] nie tylko na etapie realizacji przedsięwzięcia, lecz także w  fazie ubiegania się o  prawa do goszczenia wydarzenia [UNWTO i  ETC 2015]. Na obu etapach istotnym aktorem może być convention bureau jako instytucja wspierająca rozwój lokalnej branży spotkań [Getz, Anderson, Sheehan 1998]. Jej podstawowa rola w regionie często jednak nie jest w pełni jasna [zob. Wang 2008] ze względu na różnorodne aktywności, które ten podmiot może podejmować, czy też formy organizacyjne, jakie może przyjmować.  Czytaj dalej

Nie-miejsca: Czy warto pisać przewodniki, czyli „Poznań for beginners”

Jacek Y. Łuczak, Wojciech Mania: Poznań for beginners. Wydawnictwo Miejskie Posnania, Poznań 2017.

Czy w dobie mediów społecznościowych, serwisów turystycznych w rodzaju TripAdvisor i „przemysłowo” wytwarzanych serii, takich jak choćby Lonely Planet, warto pisać przewodniki?

Chyba tak, albo może raczej: mam nadzieję, że tak. Choć ich zasięg lub używając żargonu „impakt”, jest znacznie mniejszy, to dają możliwość dotarcia do bardziej zaangażowanych turystów. Potencjalnie także bardziej skorych do pozostawiania w odwiedzanych przez siebie miejscach większej ilości pieniędzy. Świadczyć o tym może sam fakt nabycia przewodnika. Dają także możliwość spojrzenia na odwiedzane miejsce z lokalnej perspektywy, jeśli zostały napisane przez kogoś w nim mieszkającego.  Czytaj dalej

Trzy typy LOT-ów

Hubert Gonera (Landbrand), Piotr Zmyślony

Zrzut ekranu 2017-05-29 o 22.43.29

Wprowadzenie trzech typów lokalnych organizacji turystycznych jest jedną z propozycji będących atrybutami zmodyfikowanego systemu POT-ROT-LOT. Propozycje te stanowią wnioski wynikające z projektu warsztatowo–szkoleniowego pt. Wiedza, Produkt i Współpraca kluczem do sukcesu w turystycerealizowanego przez POT we współpracy z Regionalnymi Organizacjami Turystycznymi w latach 2015-2016. Raport został opublikowany na portalu POT Zarabiaj na turystyce.  

Trzy typy lokalnych organizacji turystycznych

Należy wyodrębnić trzy typy LOT-ów – dwóch o charakterze produktowym oraz jednej o charakterze metropolitalnym. Wszystkie typy LOT powinny być tworzone, wzorem dotychczasowej praktyki, na zasadach dobrowolnych.

Zgodnie z orientacją produktową, pierwszym typem jest tematyczna LOT, koordynująca sieciowe produkty turystyczne, współkreujące markę regionu. Drugim typem jest obszarowa LOT, koordynująca produktami lokalnymi opartymi o dziedzictwo lokalne. Należy także wyodrębnić trzeci typ LOT-ów – Metropolitalne Organizacje Turystyczne (dalej: MetrOT), budowane w stolicach województw oraz – ewentualnie – innych miast mających charakter metropolitalny. Ich status powinien mieć charakter odmienny od charakteru dwóch pierwszych typów LOT-ów i być zbliżony to statutu ROT-ów. Czytaj dalej

Systemy rowerów miejskich w Polsce 2017 – porównanie

Joanna Szajek, Piotr Zmyślony

W 2014 roku opublikowaliśmy wpis na temat rozwoju systemów miejskich rowerów publicznych, zawierający porównanie potencjału rowerowego największych polskich miast.  Oprócz prostego porównania liczby rowerów, wzięliśmy pod uwagę potencjał ludnościowy miast i sprawdziliśmy, jak długo należałoby czekać, gdyby wszyscy mieszkańcy jednocześnie zechcieli wypożyczyć rower. Prym wiodła Warszawa z 2,7 tys. rowerów, natomiast w żadnym innym mieście – Lublinie, Szczecinie, Białymstoku czy Krakowie – ich liczba nie przekroczyła 400 pojazdów. Wrocław liczył zaledwie 200, natomiast Poznań 170 rowerów publicznych.

Od tego czasu wiele się zmieniło, obserwujemy boom miejskiej infrastruktury rowerowej, czas zatem na aktualizację naszego porównania. Tym razem wzięliśmy pod uwagę tylko 10 największych miast, tj. liczących ponad 300 tys. mieszkańców (z małym odchyleniem w przypadku Katowic). Wśród nich tylko Gdańsk nie posiada systemu rowerów miejskich. Źródłami danych były informacje informacje operatorów rowerów publicznych w miastach. Liczba rowerów dotyczy ostatniego dnia kwietnia 2017 roku.

Czytaj dalej