Globalność vs lokalność rynku spotkań

camila-ferrari-190965-unsplash

Kiedy kalendarze światowych gigantów przemysłu spotkań pękają w szwach, miasta drugiego wyboru starannie odrabiają lekcje i przekuwają swoje słabe strony w atuty. Pracują nad dostarczeniem kompletnego i spójnego produktu lokalnej branży MICE, a wysiłki te coraz częściej zauważają i doceniają organizatorzy wydarzeń.  Czytaj dalej

Znaczenie formy organizacyjnej convention bureaux dla ich działalności w miastach [publikacja]

Natalia Latuszek

Turystyka biznesowa, określana też jako branża spotkań lub sektor MICE, jest jedną z dynamicznie rozwijających się form turystyki i sektorów gospodarki [Comas i Moscardo 2005; ICCA 2010; Spiller 2002; Weber i Ladkin 2003]. Ważnym elementem tej sfery działalności są aktywności związane z  organizacją konferencji międzynarodowych w  określonym regionie, które wymagają zaangażowania wielu różnych podmiotów [Zmyślony, Leszczyński 2014] nie tylko na etapie realizacji przedsięwzięcia, lecz także w  fazie ubiegania się o  prawa do goszczenia wydarzenia [UNWTO i  ETC 2015]. Na obu etapach istotnym aktorem może być convention bureau jako instytucja wspierająca rozwój lokalnej branży spotkań [Getz, Anderson, Sheehan 1998]. Jej podstawowa rola w regionie często jednak nie jest w pełni jasna [zob. Wang 2008] ze względu na różnorodne aktywności, które ten podmiot może podejmować, czy też formy organizacyjne, jakie może przyjmować.  Czytaj dalej

Organizacja turystyki na szczeblu regionalnym i lokalnym w państwach Unii Europejskiej [tabela]

Z przeglądu literatury z zakresu systemów organizacyjnych turystyki na szczeblu regionalno-lokalnym w państwach Unii Europejskiej wynika, że najczęściej obowiązującym rozwiązaniem jest model dwuszczeblowy, zakładający funkcjonowanie organizacji regionalnych (przy czym może on mieć także charakter sub-regionalny) oraz lokalny.

W żadnym państwie nie występuje specjalny, odrębny rodzaj miejskiej lub metropolitalnej organizacji turystycznej, jednak w większości z nich miejskie DMO funkcjonują w praktyce. Wyjątek stanowią państwa małe oraz te, w których nie wprowadzono formalnych uregulowań systemowych. W niemal wszystkich państwach funkcjonują stoliczne DMO, przy czym ich status – wynikający ze sposobu finansowania oraz zakresu przestrzennego działania – jest zróżnicowany. W 26% stolic funkcjonują DMO finansowane oraz funkcjonujące w zakresie lokalnym, natomiast w 22% w zakresie regionalnym. W jednej trzeciej państw zarządzanie turystyką jest finansowane lub współfinansowane z budżetów centralnych, mają one zatem specjalny status, otwierający potencjalnie drogę do ewentualnego statusu metropolitalnych DMO.  Czytaj dalej