Piotr Zmyślony | 21 grudnia 2015
Przestrzenie miast nie są jednolite pod względem atrakcyjności turystycznej. Tylko niektóre fragmenty przyciągają rzesze turystów, innymi napawają się tylko nieliczni, spragnieni wrażeń spoza “utartego szlaku” miejscy wyjadacze. W ten sposób w miastach tworzą się odizolowane symbolicznie – i także fizycznie, ale w niewielkim zakresie – strefy, w których poprzez długotrwałe zmiany funkcjonalne, a po części w wyniku decyzji i działań planistycznych, turystyka ma podstawowe znaczenie gospodarcze. Nazywane są one ogólnie dzielnicami, ale także dystryktami lub enklawami turystycznymi.
W literaturze funkcjonują zwroty oddające szczegółowo charakter takich dzielnic: dzielnice działalności rekreacyjnej (recreational business districts) i dzielnice działalności turystycznej (tourism business district) oraz centralna dzielnica turystyczna (central tourist district). Terminy te wprowadzili Getz (1993) i Maitland (2008). Z kolei Spirou (2011) wyróżnia pięć typów dzielnic turystycznych, z których dwa stanowią istotę miast i dlatego są adaptowane i wykorzystywane dla celów turystycznych, natomiast pozostałe trzy są tworzone bezpośrednio dla potrzeb rozwoju miejskiej gospodarki turystycznej.




